گتوند شهر فراموش شده

تبریک نوروزی چهارشنبه سی ام اسفند 1391 22:4

با سلام خدمت همه کاربران و صاحبان وبسایت ها: عید جهانی نوروز را به همه ملت های فارسی زبان و صاحب فرهنگ ایرانی تبریک عرض می نمایم و امیدوارم در سال نو در همه عرصه های زندگی پیروز باشید.

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

نمایی از مکان زیبای گردشگری پل پرزین در شمال گتوند پنجشنبه هفتم دی 1391 22:45

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

پنجشنبه هفتم دی 1391 22:43

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

تپه چغا(بدون شرح) پنجشنبه هفتم دی 1391 20:10

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

پنجشنبه هفتم دی 1391 20:5

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

کنار تپه چغا(بدون شرح) پنجشنبه هفتم دی 1391 19:43

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

زندگی نامه مرحوم عبدالحسین کلهری چهارشنبه سوم خرداد 1391 21:41

مقدمه

یکی از مقولات مهم تاریخ پرداختن به سرگذشت بزرگان یک جامعه در گذشته است. این پردازش از آن جهت اهمیت دارد که مخاطبان با علل بزرگی یک شخصیت و فراز و نشیب ها و زحماتی که در طی عمر کشیده شده تا یک شخصیت اجتماعی آنچنان پرورده و ورزیده شده که واژه ی بزرگ برازنده ی او گشته است آشنا می شوند. این آشنایی و استفاده از راهها و تکنیک های استفاده شده ،خود می تواند تأثیر تربیتی عمیقی بر نسل جوان و امیدوار به آینده داشته باشد. نکته ای که در اینجا قابل تأمل است اینکه شخصیت های نام آور در یک محیط جغرافیایی رشد می کنند که تعامل با آن محیط بر افکار آنها تأثیر متقابل دارد. شرایط اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی نیز به همین گونه می باشد. به عنوان مثال پیدایش حافظ و سعدی در شیراز نمی تواند اتفاقی باشد . در این رابطه هم نقش جغرافیای شیراز قابل بحث است و هم شرایط سیاسی اجتماعی و فرهنگی جامعه ی آن روز. این مقدمه چینی بدان جهت صورت گرفت تا زندگی بزرگ مردی بررسی و تأثیر شرایط همه جانبه بر پیدایش چنین اندیشه ای مورد بحث قرار گیرد. این شخصیت همانا شاعر و ادیب گتوندی یعنی شادروان عبدالحسین کلهری است. جوانی که به مصداق « ... و ناگهان چه زود دیر می شود..»زمان خیلی زود برایش سپری شد و طومار حیات دنیوی اش پیچیده شد و رخت به سرای آخرت کشید. اگر چه عادت بر این است که اینگونه شخصیت ها در زمان حیاتشان ناشناخته باقی می مانند و پس از مرگ بر آنها آفرین خوانده می شود. نگارنده بر این باور است که سرزمین گتوند به عنوان بخشی از سرزمین جغرافیایی و فرهنگی بختیاری مستعد این است که در زمینه های مختلف الگوهایی را به جامعه تحویل دهد و تا کنون چنین بوده است. این قوم که ریشه در اعماق تاریخ دارد به اذعان تاریخ همیشه در تحولات فرهنگی اگر نه پیشگام که همگام بوده است.

بیوگرافی

شادروان عبدالحسین کلهری فرزند عبدالحسن منسوب به محله ی کربعلی (کربلی)یکی از طوایف و محلات بزرگ گتوند است. وی در سوم خرداد 1353 خورشیدی در گتوند به دنیا آمد. آثار بزرگی در چهره اش هویدا بود و تعجب خانواده را بر انگیخته بود. گفته می شودپدرش سفارش کرده بود که پس از وفاتش به عبدالحسین کمک شود تا آنطور که باید و شاید رشد کند. علیرغم اینکه وی در مدارس دولتی و با امکانات معمولی درس خواند ولی به خاطر علاقه و استعداد بسیار در اغلب موارد از سرآمدان دوران خود بود. وی پس از طی دوران ابتدایی در دبستان ولی عصر و دوره ی راهنمایی در مدرسه ی راهنمایی شهید بهشتی و دوران متوسطه در دبیرستان شهید رجایی گتوند موفق به اخذ مدرک دیپلم گشته و با تأخیری چند ساله که ناشی از عواملی ناخواسته بود وارد دانشگاه شد تا در رشته ی زبان و ادبیات فارسی به تحصیلات خود ادامه دهد. سر انجام او در سال 1381 در این رشته از دانشگاه پیام نور دزفول فارغ التحصیل گردید. در سال 1382 به همراه برخی دوستان و علاقه مندان« انجمن ادبی بامداد» را تشکیل داد که تا کنون برپا و فعال است. اما دیری نپایید که ناگاه در سحرگاه روز بیست و ششم شهریور 1383 در یک حادثه ی رانندگی در مسیر شهرکرد دارفانی را وداع نمود. یادش همیشه گرامی باد.

شعر کلهری

در روانشناسی پرورش شخصیت ها این یک اصل است که فرد در چه محیطی رشد کرده است؟ آنها که با جغرافیای شهرستان گتوند آشنا هستند می دانند که یکی از تفرجگاه های خوانین بختیاری در زمستان، قلعه ی اوبید در چند کیلومتری غرب گتوند بوده است که هنوز خرابه های آن باقی است و در خاطرات حسینقلی خان بختیاری از این محل یاد شده است.قرار گرفتن گتوند در کوهپایه و نیز در کنار رود کارون، وجود سرزمین بسیار حاصلخیز منطقه ی عقیلی که باعث انگیزش هر ذوق آماده ای می گردد و اصالت مردم ساکن این شهرستان موجب گشته تا تأثیر جغرافیا را بر پرورش صاحبان ذوق بتوان دید.

کلهری یکی از این صاحبان ذوق بود که در زمینه های مختلف شعری توانا بود .نمونه های شعر او گویای تسلط وی می باشد. در این میان اشعار گویشی و محلی جای ویژه ای داشت.

تا تیات یار مونن، خم چه کنم افتونه ار نمهنی چه کنم، جفت تیا بی خونه

به خدا بی تو دلم، جا نگره من سینه م ند نم وا کی اگم، غصه ی نصف شونه

خش بیدم با تو،ننستم که چنه،غصه وغم چه کنم بعد خت، ای لاش سیاه، پر تونه

نمونه های فراوان دیگری از اشعار گویشی او در کتابش آمده است. مانند: دو دلم،چه وا کنم، تو ویرت وا بووه، شجره نامه، یادس و خیر و حکایت گتند.

اما او به اشعار گویشی بسنده نکرد و غزلیاتش نیز در پهنه ی شعر فارسی جایی یافت در خور و شایسته. غزلی از او ذکر می شود که در آن شاعر عشق و سادگی را لازمه ی یکدیگر شمرده و انتظار صداقت و یکرویی را که همانا خواسته ی فطرت انسان است در قالب انتظار از معشوق بیان می کند.

زچشم من دو پنجره، سوی تو وا نمی شود سیاه سنگ سادگی، از تو سوا نمی شود

زبان که زخم می زند به سادگی به قلب ما چه سود ازین معالجه که آن دوا نمی شود

دگر نیا به خواب من، که می دهی عذاب من یکی است بام خانه ها دوتا هوا نمی شود

نصیب من چه می شود ازین لبان ترد تو گدای درب خانه را نگه نوا نمی شود

نخست روز شد روا صفا و عشق و عاطفه به حکم روز واپسین که ناروا نمی شود

او به زادگاه خویش ارادتی به سزا داشت و به حکم حب الوطن من الایمان تا جایی که توانست برای اعتلای فرهنگی گتوند تلاش نمود. شاهد بر این تلاش اشعار فراوانی است در وصف این پاره ی تن ایران و بختیاری :

در میان سبزه زاران در میان کوهسار دلربایی می کند شهری به هنگام بهار

نام آن گتوند باشد شهر ایمان و امید بهر حفظ حرمت آن سعی کن همت گمار

خاک دامنگیر آن هم سرمه ی چشمان ماست هر کسی گردد جدا از او جدا گردد قرار

مردم گتوند را مهمان نوازی کار و بار مردم گتوند را ایثار و بخشش افتخار

نام آن دارالقرار و نام آن زیبا بهار مردمانش نیک سیرت درد آنان انتظار

انتظار مهدی موعود در دلهایشان صد هزاران آفرین بر اینچنین ایل و تبار

هیچ جایی غیر از آن قلب مرا زخمی نکرد خاک عالم را بگشتم روزهای بیشمار

درخور مدح است و تحسین قدمت این خاک پاک معدن عشق است و ایمان خوبی آن ماندگار

پاکی دامان زن ها،غیرت مردان ایل درس ایمان و شهامت مردمانش را شعار

او به دانش و آموزش علاقه ای فراوان داشت و به آموزندگان دانش ارادتی بسیار.

ای معلم تو بهار همه دلها شده ای آرزوی دل بیمار من و ما شده ای

راز زیبایی عالم ز تو می فهمیدم چشم بد دور ز رخسار چه زیبا شده ای

درس تو عشق و منم شیفته ای چون مجنون تو عزیزی و به چشمم گل لیلا شده ای

کلهری شعر تودر مدح معلم زیباست عشق او بود به دل تا که تو دانا شده ای

شاعر خود جوان بود و طبعاً دارای دغدغه هایی مانند جوانان دیگر. تفاوتش با خیلی از همسالانش این بود که او از تجربه ی دیگران عبرت می گرفت و به کار می بست. از آنجایی که جوانی سن لغزش و اشتباه است و هر کسی ممکن است در این سنین اشتباهی مرتکب شود که بعدها افسوس آن را خواهد خورد او این نکته را دریافته بود .

تاوان یک جرم است، یک عمر بد نامی لعنت بر این اقبال، نفرین بر آن خامی

آدم نمی فهمد، با ما چه ها کردست وقتی به یک گندم، افتاد در دامی

ای کاش می بردند، از یادمان دی را تا مرگ شور و شعر، باقی فقط گامی

ای کاش خوابی بود، آن روز تلخ و زشت می یافت این کابوس، آخر سر انجامی

اومزه ی تلخ بی پدری را نیز چشیده بود و جای خالی اورا همیشه در زندگی حس می کرد. او در اشعار بسیاری پدر را می ستاید و از او به نیکی یاد می کند اما شعر «پدر مهربان» چیز دیگری است.

سر به سر سنگ نهادی چه سود چاره ی تنهایی دل این نبود

پور توام ای پدر مهربان دیر نوشتم که تو رفتی چه زود

بعد تو رنگی ز خوشی ها نبود جامه ی دل در غم تو شد کبود

رفتن تو قسمت پروردگار ماندن ما رسم وفایش نبود

عشق منی تاج سری والسلام بر تو و بر روح بلندت درود

کلهری با همه شور و هیجانی که داشت،هیچگاه از یاد مرگ غافل نبود و آن را به عنوان بخش جدایی ناپذیر زندگی و تداوم آن می دانست. از میان شعرهایش بی اعتنایی به زرق و برق دنیا پیداست.شعرهایی مانند لعنت به تو ای زندگی و خود فریب از این راستا هستند.

پله پله به سوی مرگ روان میگردیم خود فریبیم رفیقان که چنین بی دردیم

زن که از دامن او مرد به معراج رود مادران فاش بگویید که ما هم مردیم

گورها از پی هم پر زجسد می گردند ودرین گرمی بازار عجب دل سردیم

مرگ حق است همه آخرسر می میریم کاشکی قبل اجل خاک به سر می کردیم

ما بنی آدم بیچاره چه طاعت داریم دیر سالیست که از جنت جانان طردیم

راه خوشبخت شدن پیروی از پند پدر ما که دیو هوسی در دل خود پروردیم

گویا او می دانست که در جوانی پرپر خواهد شد و حرف ناگفته بسیاری را با خود به سفر ابدی خواهد برد. شعری که خود سروده بود بعدها بر سر مزارش نوشته شد.

مرا آسوده بگذارید که با این غصه می میرم به وقت جان سپردن هم تو را بیگانه می گیرم

اجل آید سراغ من و می داند جوانم من اجل هنگامه ای دارد می انگارد که من پیرم

بسی امید بیهوده به دنیا بسته بودم من مرادم کی دهد دوران دگر از زندگی سیرم

عزیزان در فراق من مریزید اشک بی حاصل مصیبت صبر می خواهد همین بوده است تقدیرم

به خاک افتاده ام از پا ندارم قدرت خیزش سر انجام همه این و مکن ای یار تحقیرم

زنده یاد کلهر علاوه بر غزل در انواع دیگرشعر نیز مهارتی داشت.افسوس که گلهای زندگیش خیلی زود پرپر شد و دست تقدیر این فرصت را از مردم گتوند دریغ داشت تا بتوانند قدر این شاعر جوان را بهتر بشناسند.پس از سالها از درگذشتش مجموعه ای از اشعارش به همت برادر بزرگوارشان و جمعی از دوستانش جمع آوری و در کتابی بنام«از من به تو» بچاپ رسید. نامش همیشه به نیکی یاد باد.

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

بازدید از شهرستان گتوند شنبه پانزدهم اسفند 1388 17:3

ادامه مطلب

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

استودان ها پنجشنبه دوم مهر 1388 22:20

در شمال شهر گتوند و در کمر کش کوه طبلخانه (سمت شمال غربی سد تنظیمی)تعدادی اتاقهای غار مانند وجود دارد که در اصطلاح عوام به «خرفخانه» معروف هستند. تا سالها پیش کمتر کسی فکر می کرد که وجوداین اتاقک ها ممکن است منشأ اعتقادی داشته باشد.
ادامه مطلب

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |

عکس هایی از استودان های شمال گتوند پنجشنبه دوم مهر 1388 22:13

نوشته شده توسط محمد امیری | لینک ثابت |